De 213de voetbedevaart naar Scherpenheuvel op 4 en 5 mei 2024
Het uitvoerige verslag van de bedevaart 2024 vindt u hieronder, gevolgd door de overpeinzingen van Rudi bij deze editie. Veel leesplezier.
Kroniek van het bedevaartjaar 2024.
De kalenderblaadjes geven aan dat kerst 2023 in aantocht is en de eerste voorbereidingen voor het bedevaartweekend 2024 starten. We kiezen voor het thema “Houd Moed”. Het zal nodig zijn.
Maand na maand, dag na dag laten enkele vaste waarden weten dat het dit jaar niet kan. Gunter, verantwoordelijke voor de bedevaartkapel, Danny, vaandrig in 2023, Sara en Ellen, medische bijstand in 2023, Mia, onze kruisdrager, Erik, die dit jaar zou jubileren, Paul, die de vieringen voorgaat, Maarten, die mee instaat voor de veiligheid, Karin, Lucas, Paul, … De lijst wordt wel heel lang. We zullen hen dit jaar moeten missen, maar we houden de moed erin.
Ondertussen vordert het jaar langzaam, evenals de voorbereidingen van het bedevaartweekend. Alleen, aan de herfst van 2023 lijkt geen einde te komen. Wanneer we afspreken bij Omer om de uitnodiging voor de bedevaart te versturen wordt er duchtig water uit de kruipkelder gepompt. Het doet mij denken aan zijn bedevaartverslag uit 2007 waarin hij meldt dat zijn regenput tijdens het bedevaartweekend halfvol gelopen is. Het kan toch niet blijven regenen? We houden moed.
Met grote vraagtekens in mijn hoofd trek ik in de nacht van 3 mei naar de kerk van Boom. Zou het jaarlijks wonder van het bedevaartweekend zich weer kunnen ontspinnen? Na enkele laatste zorgen over het mankeren van parkeerverboden op de Grote Markt en het ontbreken van de bus, kan de bedevaart op gang getrokken worden tijdens een korte serene startviering in de knusse zijbeuk van de kerk. Sommigen prevelden reeds de gebeden van de Mariahal, maar dat werd snel verholpen. Tegen het einde van de viering brengt Bart het eerste positieve nieuws: “Er zijn een tiental nieuwe bedevaarders” en in de coulissen hoor ik dat we met negenenzestig naar Scherpenheuvel zullen trekken.
Even wat paniek wanneer de bus er nog steeds niet is, maar na enkele telefoontjes met de nieuwe chauffeur, komt alles in orde. Peter, de startchauffeur van enkele vorige edities, maar ondertussen bij een andere werkgever aan de slag, duikt onverwacht op. De bedevaartgeest bindt mensen. Hij geeft nog wat goede raad aan onze nieuwe chauffeur Yasmin en weg zijn de laatste bedevaarders. Vol moed de nacht in.
De start heb ik dan wel gemist wegens de busperikelen, maar ik merk dat de sfeer in de bus alvast perfect is. Het is er een blij weerzien met Dany, die na 7 jaar onderbreking de draad van de voetbedevaart als verpleegster terug opneemt. In Rumst ga ik onze kruisdrager Hendrik nog wat assisteren. De bedevaart gaat zijn gangetje voorbij Walem tot Bonheiden. Op beide locaties worden we vol enthousiasme bediend, al is het nu putteke nacht.
De lange tafels in Bonheiden nodigen uit tot verbroederen. Enkele jonge dames, nieuwe bedevaarders, nemen naast ons plaats en we praten wat over wat ze van de bedevaart mogen verwachten. Ik merk dat niet alleen de sfeer op de bus perfect is, maar ook onder de stappers. Dat geeft moed.
Op weg naar Keerbergen wordt het licht aan de einder. De vogels worden luidkeels wakker en de voetbedevaarders mijmeren zachtjes over zoveel gemiste nachtrust. Een eekhoorn, een kat en zelfs een ree zijn slachtoffer geworden van het nachtelijke verkeer. De dozijnen naaktslakken wekken net iets minder compassie op. Het getuigt alvast dat het fantastische werk van het team van Gunther en Wim, dat ons feilloos door het drukke verkeer loodst, onontbeerlijk is.
Keerbergen, het is dag, de bedevaart ontwaakt. Wie nog niet echt wakker is, wordt wakker geblazen door onze bedevaartkapel. Nick neemt met groot succes de leiding over van Gunter. Dit jaar zijn de muzikanten en hun instrumenten goed gerodeerd. Mijn niet zo geoefend oor kan geen foute noot ontdekken. Er zit muziek in de bedevaart. In Tremelo langs de weg ontmoeten we een enthousiaste aspirant muzikant met grote trom. Spijtig, maar wellicht niet het juist instrument gekozen voor onze lange tocht. We zijn voorbij halfweg wanneer we in de kantine van Baal voetbal vriendelijk ontvangen worden. We zijn vol goede moed dat we het einde wel zullen halen.
In de kantine wordt maar een woord gehoord: buienradar. Maar het regent nog niet. Yasmin, die het schitterend deed, geeft zijn plaats als chauffeur af aan een oude bekende. Patrick gaat nu al enkele jaren met ons mee en is een bedevaarder onder de bedevaarders geworden. De bedevaartgeest beklijft.
De vochtige, warme lucht in de sporthal van Aarschot is een voorproefje van wat volgen zal. We passeren Rillaar. De wolken dreigen, maar het blijft droog. In een interview op 1 mei meldde E.H. Van Hilst, pastoor te Scherpenheuvel, dat het Mariabeeld in de meimaand getooid was met een gouden traan, omwille van de mistoestanden die binnen de kerk hebben geheerst. We zullen het geweten hebben dat de hemel weende. Hoe dichter bij de basiliek, hoe heftiger de regen over de hoofden van de bedevaarders gutste. Jurgen moest nog even wachten op zijn maidentocht als vaandeldrager.
Toch waren er nog vele Bomenaars die ons vanonder de luifels van de cafeetjes en de bomen langs de toegangsweg stonden toe te juichen. Jarenlange geestelijke vader van onze bedevaartgroep, Jan, dook op vanonder de bomen om even mee te genieten van de wolkbreuk. Gedeelde smart is halve smart. Het afscheid van elkaar verliep vanwege de barre omstandigheden in mineur. Het was echter niet onze moed die ons in de schoenen zonk, het was een massa water. Omer is ondertussen in Boom zijn kruipkelder aan het leegpompen.
Dit jaar waren er geen jubilarissen en was de opkomst voor de viering in de Mariahal eerder beperkt, ook gezien het late aanvangsuur. Jan en Nick waren met hun orgelmuziek zowat de enigen die een sterk storende groep kerkgangers voor de viering van 19u konden overstemmen. Spijtig dat men zelfs in een kerk geen respect meer kan opbrengen. De haperende microfoon van E.H. Jan van Gerven, waarbij onze dank aan Jan voor het voorgaan, hielp al evenmin om de sereniteit te bewaren. Maar we behouden onze moed voor de terugtocht.
Weeral opstaan in het midden van de nacht, het is niet iedereen gegeven. Aan het verzorgde ontbijt in Het Huis van Maria zien we elkaar weer. En stipt kwart voor vijf doe ik mijn startgebed aan de Basiliek. Sarah merkt op dat ze Dany niet ziet. Terwijl de bedevaart de donkere nacht intrekt, ga ik op zoek naar Dany. Ergens in een kamer in een uithoek van het Huis vind ik Dany, niet bewust van het uur. Ik had het aan de drie jonge dames in Bonheiden voorspeld: “De terugtocht is volop plezier maken, misschien moeten jullie dat ook eens proberen de komende jaren”.
Een kattenwasje, snel aankleden (dat vermoed ik toch, want ik was niet op de kamer), de koffer pakken, nog enkele boterhammen grissen voor onderweg en weg zijn we. Buiten wachten Frans en Warda. Het team van de camionetten onder leiding van Christophe levert weer prachtig werk. Dany en ik duiken achteraan in de laadruimte, het licht gaat uit. We wanen ons vluchtelingen die de oversteek naar Engeland maken vanuit Zeebrugge. We worden zorgvuldig afgezet bij de kop van de bedevaart. Alweer een anekdote die we jaren gaan moeten aanhoren. Met de glimlach pareert ze de opmerkingen: “Goed geslapen, Dany?”
Wie in Aarschot koffiekoeken had besteld, moest op zoek naar zijn vergrootglas. Ze waren wel lekker. De mooie wandeling door het bos in Aarschot levert voor Marjolein een zegening van Onze Lieve Heer op, wanneer het kruis de laatste resten van de zondvloed van de bladeren wist. Wim, een teken uit de hemel voor een andere zegening? Enkele wachtenden aan het rond punt waar ooit de Duracell-pillen stonden, moeten net wat meer geduld opbrengen om op de bus te stappen. Stilaan lopen de langere etappes naar hun einde.
In Baal missen we Erik voor een jubileumviering, maar Ludo is 50 jaar gehuwd dit weekend en Raf en Pol verjaren. De muzikanten kunnen dus toch hun beste beentje voorzetten en blazen de moed er volop in. Met de bodding van Rita erbij, is het plaatje compleet. Keerbergen lonkt.
Wie Keerbergen en bedevaart in een zin zegt, denkt tomatensoep met balletjes. Het is heerlijk slurpen. Soep smaakt zelden beter dan hier, alhoewel enkele bedevaarders opperen dat ze toch wat waterachting is. Misschien is hier ook een zondvloed gepasseerd?
We nemen afscheid in Berk en Brem en stappen nu gezwind via Bonheiden en Mechelen naar Walem. We genieten van de natuur in de Zellaerdreef en langs de Vrouwvliet. Het is op de tanden bijten in het drukke verkeer van Nekkerspoel en de Mechelsesteenweg, maar daar biedt de catering van onze camionetten dan weer soelaas. In de verte ruiken we onze stal reeds en dit keer zal het een zonovergoten aankomst worden volgens de buienradar.
Om de laatste loodjes nog wat te verzachten, passeren we de lekdreef van Rumst: drank en ijsjes. In de verte ontwaren we Omer. Zijn kruipkelder is droog en ook hij draagt zijn steentje bij tot de sfeer door de resten van de lekdreef in te zamelen. De moed in de groep stijgt tot het zenith.
Bart had nog een laatste surprise voorzien: een wel erg steil heuveltje naar de dijk in Terhagen deden mijn scharnieren niet echt deugd, maar we geven niet op. Nog even genieten langs de boorden van de Rupel en dan lopen we Boom centrum binnen met midden in de groep Jurgen, die nu wel met de vlag van de Broederschap kan opstappen. Op het einde van de Hoogstraat zien we al vele bekende gezichten. Bedevaarders die niet mee konden stappen, komen supporteren. Familieleden staan volop te klappen langs de weg en enkele oud-bedevaarders pinken een traan weg, denkend aan vervlogen tijden. Zulke intrede hadden we wel verdiend na de drache van zaterdag.
Het slotakkoord in de kerk was kort en krachtig, de omhelzingen nadien waren al even intens. Achteraan in de kerk kwamen de jonge dames van gisteren de bedevaarders groeten. Het wonder was weer geschied, de bedevaartgeest had weer zijn werk gedaan. Hopelijk zien we u allen volgend jaar in goede gezondheid terug, inclusief degenen die een jaartje moesten passen. Houd moed, alles komt goed.
Reacties op de voetbedevaart
We mochten de overpeinzingen van Rudi na de voetbedevaart 2024 ontvangen. We willen u dit alvast niet onthouden.
Het is altijd leuk the day after het weekend te overdenken, om toch telkens weer tot de vaststelling te komen hoe uniek de bedevaart in zijn totaliteit wel is. Vandaar graag mijn persoonlijke indrukken.
De 213° voetbedevaart 2024 is weeral voorbij, opnieuw uitkijken naar volgend jaar. Dat de bedevaart ook nu weer geslaagd is, in de zin van de echte essentie, is een open deur intrappen.
Er was zaterdag, in het laatste uur voor de intrede in de Basiliek, een wolkbreuk met enorme regenval. Niet ideaal na een zware tocht, en toch leek het alsof iedere deelnemer blij en trots was de weergoden te trotseren en in die omstandigheden de Basiliek te mogen binnenstappen "mission accomplished". In die zin: niet als opdracht, maar als een doel bereikt.
Men kan over zoveel dingen zagen en zeuren in het leven: de politiek die er een boeltje van maakt, het leven dat steeds duurder wordt, onverdraagzaamheid, ruzies en aanslagen om nog te zwijgen over oorlogen en geweld. En wat brengt het ons persoonlijk bij: totaal niets.
De belangrijkste waarden zoals medeleven, begrip en gewoon emphatie gaan bijna iedere dag aan de meeste mensen zomaar voorbij. Het is tijdens zo een bedevaart dat ge eigenlijk al die dingen een weekend lang kunt ervaren, geen komedie, maar oprechtheid. En dat geeft de voetbedevaart zo'n uniek karakter, geen prestatiedrang of zich willen bewijzen, gewoon er voor elkaar zijn om samen dat doel te bereiken. Het is een utopie maar mocht de wereld denken en waarden hanteren zoals de bedevaarders, hij zou er veel beter en aangenamer uitzien.
Ik zou willen verwijzen naar een uitspraak van wijlen J.F. Kennedy die opriep: "Vraag niet wat Amerika voor u kan doen, maar wat gij voor uw land kunt doen". Ik zou dit willen doorgeven naar de Broederschap: "Denk niet na over wat de Broederschap voor u kan betekenen, maar wat gijzelf voor de Broederschap en de bedevaart kunt doen". Ik ben er zeker van dat we dan veel kunnen doen voor de bedevaart en dat de Broederschap een verrijking kan blijven in ons leven.
Ik hoop dat de volgende generaties de toekomst van de Broederschap zullen veilig stellen en dat de huidige jongeren de nodige aandacht willen besteden aan die waarden, die ieders leven kunnen verrijken en zinvol maken.
Ik hoop volgend jaar 24 mei, bij leven en welzijn, opnieuw mee te kunnen vertrekken met deze unieke gemeenschap van mensen met dat ene doel voor ogen.
Tot ziens iedereen.
Rudi
Terug naar boven